Recensie – There is a discussion (Nieuw West)

Doodgaan kan altijd nog

Na binnenkomst in de kleine zaal van de Stadsschouwburg Rotterdam op 16 oktober, valt op dat van het publiek van de Nieuw West voorstelling “There is a Discussion” verwacht wordt plaats te nemen op het podium en niet de tribune. Op de tribune zit namelijk een clown en voor de tribune hangt een soort canvas waarop een onduidelijk beeld geprojecteerd wordt. Er klinkt onweer in de verte. Voor de tribune ligt een hoopje kleren en grote rode vlakken met daarop de tekst Mourir Beauté – wat na een beetje onderzoek en eigen interpretatie “stervende schoonheid” blijkt te betekenen. Op het podium staat één tafel, één kruk, een fles rode wijn en een glas. In een halve cirkel om de tafel heen staan de stoelen voor het publiek. De clown, acteur Marien Jongewaard, loopt richting het publiek, trekt zijn pruik af en kijkt één voor één zijn publiek aan, om vervolgens zijn monoloog in te starten, die geschreven werd door Rob de Graaf.

Hoewel de titel “There is a discussion” een daadwerkelijke discussie doet vermoeden, is de gehele voorstelling alleen Jongewaard aan het woord, waarbij hij ons meeneemt in de wereld van Marino Marini. Wie was Marino Marini? Was hij…? Zou hij…? Heeft hij…? Ging hij…? Jongewaard onderwerpt zijn publiek aan een aanval van vragen, waar het publiek voelbaar op wil antwoorden, maar niet weet hoe. Niemand weet wie Marino Marini was, maar ik vermoed dat het Jongewaard zelf was. Met het script voor zijn neus en een vol glas wijn in de hand leest Jongewaard voor uit een script, waarbij hij met verschillende accenten – en daardoor soms slecht verstaanbaar – stem geeft aan de personages die voorbij komen. Af en toe onderbreekt hij zijn monoloog met een kledingwissel, een abstracte dans – waarbij hij een vogel probeert te imiteren – of met niets, wanneer hij doodstil op de rode vlakken gaat liggen en pianomuziek aan het woord laat.

Op het eerste gezicht lijken de tekst en deze korte onderbrekingen geen connectie te hebben, maar wanneer Jongewaard aan zijn laatste woorden begint valt alles op z’n plek. De discussie is kunst, of kunst is de discussie. Marino Marini spreekt over de noodzaak voor het maken van theater, zonder marktwerking en spreiding. De grens tussen Jongewaard en Marino Marini lijkt hierdoor te vervagen, want zijn het niet juist Jongewaard’s woorden en ideeën? Is het niet Jongewaard die kritiek levert op de bezuinigingen en het beleid? Is het niet Jongewaard die theater moet maken, omdat hij niet beter weet? Het antwoord op die vraag lijkt hij te willen beantwoorden, door aan het einde van de voorstelling de beelden van het zetten van een tattoo te tonen, onder zijn eigen oksel. Dezelfde tattoo die Marino Marini ook had laten zetten. Die tattoo staat nu permanent onder de oksel van Jongewaard. De tattoo die symbool staat voor de kunst, die hij altijd met zich mee zal dragen. Tot hij sterft.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *